தாயுமானவள்

சகி !

ஒரு முழம் தாலி கட்டி - நான்உலகளந்த களைப்பிலிருக்கிறேன்!...நீயோ,

அதிகாலை தொடங்கி - அந்தி சாயும்வரைக்கும்

அனைத்துமாகி நிற்கிறாய்!...

முகம் சுளித்ததில்லை...

கண்ணோரம் நீர் கசிந்ததில்லை.. ..

களைத்துப் படுத்ததில்லை -

நீகண்ணயர்ந்து நான் பார்த்ததில்லை!.. ..

வேலை நிமித்தம் நான் வெளிக்கிளம்புகையில்,

வாயிற்புறம் வந்து நீ வழியனுப்பி வைக்கிறாய்!....

உன் கண்ணோரம் வழிகின்ற காதலில்,

முற்றிலுமாய் கரைந்து போகிறேன் நான்!..

உண்மையில் சகி - உன்னில் என்னை

தொலைத்து வெகு நாட்களாகும்!..

முன்னாளில் சிறு புள்ளியாய் - பின்னாளில்

பூமி மறைத்த பேரண்டமாய் நீ!....

உண்மை சொல் சகி! -

என்னில் என்ன வேண்டும் உனக்கு?..

ஊரார் மெச்ச நான் வழிப்படுத்தவில்லை,

ஒரு நாளும் உன்னோடு நான் வெளிக்கிளம்பவில்லை,

உனக்காய் உண்மையில் ஒன்றுமே யோசித்ததில்லைதான்!..

ஆனால் நீயோ - எப்போதாகிலும் என்னிலிருந்து

வெளிப்படும்புன்னகையிலும்,

முத்தங்களிலும் கரைந்து போகிறாய்!....

ஆயினும் என்ன - அனைத்துமானவள் நீ

ஆகவே என்னைக் கொஞ்சமேனும் நீ சகி!....